Każdy rozwinięty projekt osiąga taki moment , w którym niezbędne jest wprowadzenie w nim pewnych zmian. Mają one zapewnić jego dalszy rozwój i jeszcze większy sukces. Do takiego punktu niewątpliwie doszedł Ansible. Wraz z wydaniem Ansible 2.10, prawdopodobnie w okolicach połowy tego roku, ujrzymy ten sam produkt, ale w nieco odmienionej formule budowy i zarządzania kodem. Dla mnie, jako jednego z programistów, którego kod i całe moduły są częścią Ansible, jest to ciekawe doświadczenie.
Jeżeli chodzi o wszelkiej maści automatyzację, to zawsze preferuję wykorzystywanie API wszędzie gdzie to tylko możliwe. Wydawanie poleceń na urządzeniu i parsowanie wyniku, który normalnie widzisz na ekranie to prosta droga do wywołania awarii w swojej sieci. Wystarczy, że w wyniku zmieni się jeden znak, a już twoje skrypty przestaną poprawnie działać. API działa inaczej, gdyż w operuje ściśle określonymi metodami i strukturami danych w komunikacji między klientem a aplikacją. Dlatego jedną z pierwszych czynności jakie powinniśmy zrobić to podłączenie API Dockera do interfejsów maszyny, na której uruchomiliśmy usługę.
Tworzenie automatyzacji wiąże się z programowaniem. Mogą to być całe skrypty w Pythonie, playbooki Ansible czy konfiguracje Jenkinsa. Niezależnie od tego co chcesz stworzyć potrzebujesz do tego dobrego, najlepiej darmowego zintegrowanego środowiska (Integrated Development Environment, czyli IDE). Ułatwi Ci ono pisanie kodu, ale i zarządzanie nim w systemach kontroli wersji. Uwierz mi, edytor tekstu się nie sprawdzi.